Zo omschreef een deelnemer van vorig jaar de Arctic Challenge 2006. Wij (Bas en Jur) hadden de week toch wat anders meegemaakt. Maanden van voorbereiding om met de ‘oude’ Coupe Quattro naar de poolcirkel te rijden eindigde in een energieverslindend avontuur met een Skoda Octavia 1.6 FSi.
Dit jaar, bij de Arctic Challenge 2007 zou het anders gaan. Met dezelfde Audi Coupe Quattro hadden we namelijk zonder echte kleerscheuren de Amsterdam Dakar-Challenge voltooid (ruim 9.000km) en de auto was op de boot onderweg terug naar Nederland: net op tijd voor de Arctic Challenge. Dus begin december snel onze inschrijving definitief gemaakt voor poging 2.
Maar in de eerste week van januari kwam via onze transporteur het slechte nieuws: de Audi was op 17 december NIET op de boot geladen en stond nog ‘gewoon’ in de haven van Banjul (Gambia). Het nieuws werd nog slechter toen bleek dat de volgende boot (MET onze Audi) pas rond 4 februari in Nederland zou aankomen. Dus geen Audi Coupe Quattro voor de Arctic 2007.
Druk mailen en bellen leverde dan toch eindelijk goed nieuws op: we kregen een Audi A3 Sportback (V6 met 250 PK) ter beschikking. Het was meer dan een pleister op de wonden: bij de evaluatie van de vorige editie hadden Bas en ik al aangegeven dat je met zo’n auto het beste door de sneeuw kunt komen. Een zware SUV, Land Rover of een dikke Porsche zijn veel moeilijker over de ijswegen te sturen: dit is de ultieme auto. Zeker met de fantastische S-Tronic versnellingsbak.
Na het goede nieuws over de Audi zijn meteen afspraken gemaakt met Hugo van Blik op Sign om ook deze auto weer helemaal de ‘old school’ rally look te geven. Zaterdag, de dag voor de start, hebben we samen met Alex, de auto in net 4 uur tijd omgestickerd. Een echt kunstwerk al zeg ik het zelf: wat een gaaf werk is dat toch.
Doordat de Arctic op de kalender verplaatst was naar week 4, werd het voor Bas dit jaar helaas lastig om weer mee te gaan: hij en zijn raceteam reden vlak voor de start nog in Dubay een 24-uurs race. Maar een vervanger was snel gevonden: broer Wim Koeten wilde wel graag mee.
Nog snel via het Audi Coupé Genootschap Nederland een bezinesponsor gevonden (AVIA Oost) en via Martin Schilder Groep en Continental Groep prachtige 17 inch velgen met winterbanden voor de A3 geregeld: hoeveel mazzel kan je in een week hebben?! Ook bekende sponsors als ezCompany (website), Top Systems (220-V omvormer) en GCC (navigatie systemen) zegde hun medewerking weer toe: geweldig.
Bij de start zondagochtend, veel bekenden maar ook veel nieuwe gezichten. En allemaal positieve reacties over onze prachtige auto. De sfeer was goed en met de start om 14.00u reden we dan ook vol vertrouwen de hal uit en gingen op weg naar het eerste checkpont: Hamburg. Ook het tweede checkpont in de buurt van Warschau hadden we, in de avond snel gevonden: de Xenon koplampen in de Audi draaien in mee met de rijrichting en geven zo in bochten net even meer licht dan normaal. Perfect!
De volgende ochtend reden we op schema door Litouwen op weg naar Letland. Al uren reden we samen op met de Audi A4 van het team Windex: bij de grens van Letland stond hun auto ook direct achter ons in de rij toen we de A3 aan de kant moesten parkeren. De Letse grenswachter vond de autopapieren niet in orde en riep kortaf: ZURUCK!
Na ruim 2 uur bellen en faxen kregen we toch toestemming om de grens te passeren. Maar wel met de toezegging dat we de autopapieren op de Nederlandse ambassade in Riga zouden lieten valideren. Ook dat nog... Want al met al reden we meer dan 3 uur achter op ons schema en we kregen van de organisatie dan ook -na het bezoek aan de ambassade- de oproep om in ieder geval de boot van 16.45u in Tallinn te halen. Dat betekende vol gas door Letland (dat is dan wel weer leuk...). Om 16.43 reden we de haven in: precies op tijd om de auto samen met alle andere deelnemers op de boot naar Helsinki te rijden.
In Helsinki werden we naar het Radisson SAS gedirigeerd waar we heerlijk geslapen hebben om de volgende ochtend om 8u (Finse tijd) de tweede etappe te starten: op naar het hoge Noorden. Een prachtige rit waarbij we vlak voor het einde zonder benzine leken te komen te staan. Maar bij de een na laatste (!?) bocht, 10km voor het einde van de etappe (een brug af en linksaf de doorgaande weg op) ging het fout: de auto begon te glijden en was niet meer te corrigeren. Floep, zo de sneeuw in en vast.
Wim pakte direct de jerrycan met benzine want die was nu wel echt op: we moesten toch op hulp wachten en al 40 km terug gaf onze meter nog maar 0 KM reserve aan. De hulptroepen waren er uiteindelijk snel: meerdere teams stopte om ons te helpen. Hoewel: veel teams stopte wel en meldden zich keurig af bij de organisatie zodat de tijd stopte, om vervolgens te pissen of om de auto met hun laatste beetje peut uit de jerry’s bij te vullen. Letterlijk geluk bij een ongeluk...
Echte hulp kregen we van de heren van het team Turk en Care: met hun Land Rover was onze auto weer snel terug op de weg. Zonder ook maar een schrammetje hebben we de tweede etappe volbracht: op dat moment waren al meerdere auto’s van de weg geraakt en sommige hadden dan ook al serieuze schade opgelopen. De auto van team Arctic Groundmove was op zijn kant gegleden en ook de 4x4 van Topspeed-TV had ernstig naast de weg gestaan. Beide auto's konden (met schade) verder rijden.
Dag 4 -de rustdag- begon met een heerlijk ontbijt waarna we ons om 11u meldden bij de sneeuwscooterverhuur: gelukkig was er rekening gehouden met ons commentaar van vorig jaar. Nu werden alle deelnemers vooraf in verschillende groepen ingedeeld: een langzame, een normale en een snelle groep.
Wim en ik, stapte met vijf andere Challengers op de scooter om achter Mika aan in de snelle groep door de bossen en over de bevroren rivieren te scheuren. En Mika deed zijn naam eer aan: de snelle groep was ook echt een snelle groep. Onwijs, wat ging dat hard. Bij ongeveer elke tussenstop moesten Wim en ik samen met Mika wachten op de anderen uit de groep: maar dat was eigenlijk wel prettig want vol gas door de sneeuw is behoorlijk slopend. Dat merkte ook snel een van de andere scooter-coureurs: hij vloog uit de bocht vol tegen een boom. Oeps...!?
’s Avonds met z’n allen heerlijk gedineerd en gezellig geborreld: ook weer een prima wijziging ten opzichte van vorig jaar toen het eigenlijk alleen maar rijden en slapen was. En ja, we doen het ook voor de gezelligheid...
Dag 5 begon bij 30 graden onder nul: dan is het altijd spannend of dan de auto start. Maar het testwerk van Audi in het hoge Noorden blijkt te werken: zonder problemen stonden Wim en ik om 8u klaar voor de start van etappe drie.
De wegen waren lekker glad, af en toe sneeuwde het en de checkpoints gaven elke keer weer reden tot discussies met onze eigen back office: dat maakt zo’n rit van ruim 12 uur toch gaaf. Het had wat ons betreft ook wel wat langer mogen duren. Maar goed: het diner en de borrel erna in het hotel in Trondheim was ook wat waard. Zo konden we toch nog de verjaardag van Wim vieren: hij is vandaag 22 winters oud geworden. Het diner om 21.30 uur kwam voor sommige deelnemers nog wat te vroeg: een van de twee Opel Antara’s was naast de weg tegen een boom geknald (en uitgevallen) en ook andere teams kwamen pas laat op de avond aan.
Dag 6: Bij de start van de vierde etappe overheerste toch wat teleurstelling bij ons, maar ook bij andere teams. Niemand bleek het klasseringsysteem van de organisatie te kunnen door-gronden: hoe kan je nu winnen??! Het deed ons besluiten om deze etappe terug naar Nederland maar gewoon “te rijden”: we zien wel waar we eindigen. Maar als we net Trondheim uitrijden, kunnen we het toch niet laten om meerdere deelnemers in te halen: op de bochtige en spekgladde weg een makkie met onze 250PK en vierwielaandrijving. Nog maar te zwijgen over het gemak die de S-Tronic 6-versnellingsbak geeft: ik begrijp dan ook volkomen dat Top Gear deze flipperbak als eerste bak een positief testresultaat heeft gegeven. Echt perfect.
Via een belletje vanuit de organisatie begrijpen we even later dat ook andere teams denken dat ze gemakkelijk kunnen inhalen op een ijsweg: bij zo’n manoeuvre gaat het voor team Baars en Verkerk goed fout. Hun Land Rover beland op z’n kop naast de weg. Een beetje domme actie (zo wordt ook volmondig toegegeven) maar gelukkig zonder letsel bij de coureurs. De auto is helaas total-loss. Wij passen onze route aan, aan de nieuwe coördinaten die we krijgen omdat de organisatie heeft besloten dat we beter op de doorgaande weg kunnen blijven. Een beetje flauwe actie (vind ik) want de sneeuw en alle andere ontberingen die daarbij horen, zijn nou juist de ‘challenge’ van dit evenement.
Wat verwacht je anders rond de Poolcirkel...!?
Maar goed: na een neutralisatie in de late avond om alle teams weer te laten aansluiten, komen we 's nachts bij Malmo in het echte pokken weer terecht. Een dikke laag plaksneeuw op de weg en een zicht van net 20 meter door zware sneeuwval. Spannend sturen bij 80 km/u maar zonder problemen blijven we op de weg. Totdat de auto begint te bonken en te slingeren: we stoppen direct en vanuit het raam zien we dat het linker achterwiel lek is. Snel bellen met de backoffice en het wiel wisselen. We monteren ons enige reservewiel (een 18 inch zomerband...) en stomen binnen 13 minuten weer verder richting ons checkpoint in Denemarken. Daar aangekomen kiezen we voor de snelweg terug naar Duitsland waar we met de zonsopgang de grens passeren.
Vanuit Hamburg waar we net voor ons checkpoint getankt hebben, geven we vol gas en blazen met 200km/u + richting de Nederlandse grens. Peut zat dus de 3.2/V6 wordt aan het werk gezet: de S-Tronic werkt het beste bij vol vermogen. Geweldig; het is dan echt net een Formule 1 auto!
In Noord Groningen stoppen we bij een tankstation waar de organisatie alle deelnemers weer laat aansluiten zodat we zonder grote tussenpauzes kunnen finishen in Hilversum. Wij arriveren bij de finish rond 15u en zien weer behoorlijk wat fans die ons binnenhalen: altijd fijn.
Het “rustig rijden” van de laatste etappe leverde ons een keurige zesde plek op waarmee we als 12e (van de 19) in het klassement geëindigd zijn. Het klassement was niet ons eerste doel: belangrijker was zonder schade aankomen. En na bijna 7.000 km sturen (meer dan 77 uur) onder super zware omstandigheden, is dat (weer) gelukt!
Bijna alle teams hadden hevige kritiek op de organisatie over de wijze waarop dit jaar de jurering plaats vond: totaal niet te begrijpen en/of te controleren. Hopelijk luistert de organisatie (weer!?) en komen ze met een sluitend plan voor 2008. Meerdere teams hebben aangegeven zo niet meer mee te zullen doen. Wij willen nog wel een keer: hopelijk nu echt in onze Coupe Quattro.
Rest mij nog het team Holland Haag te feliciteren met hun 1e plek in het eindklassement van de Arctic Challenge 2007. Maar goed, wat wil je met een Audi S8 (V10)... Ook wil ik nog onze eigen backoffice danken voor hun ondersteuning onderweg en het fantastisch bijhouden van de website: Madelijn en Jelle bedankt!
De dag na de finish heb ik lekker uitgeslapen, de website bijgewerkt, de laatste foto’s geplaatst en dit verslag geschreven. Morgen de auto uitpakken, nog even een fotoreportage met Continental en dan de auto de spuitcabine in om alle stickers te verwijderen (wat zonde is dat toch!?). Dan zal ik met tranen in mijn ogen, de SUPER auto weer terugbrengen bij de eigenaar. Het feest is over... Gelukkig niet voor lang: de racekalender is bekend gemaakt en in maart gaan we weer racen op het circuit.
www.PactorRacing.nl / www.BasKoetenRacing.nl
Tot race, Jurian
|
Totale route Arctic Challenge 2007: 6.761 km |
|
Nederland, Duitsland, Polen, Litouwen, Letland, Estland,
Finland, Zweden, Noorwegen en Denemarken. |
 |
|
Klik op deze landkaart voor een uitvergroting |
