Dag 22 - Laatste etappe naar Banjul, Gambia
Zoals bijna elke morgen staan wij op het afgesproken tijdstip klaar voor vertrek. Het is precies 8:30u en de laatste teams zijn nog druk aan het pakken, als we plotseling olie uit de Audi zien druppelen. Gisteren op het strand hadden we al een brandend olielampje gezien, maar dat was later weer gedoofd. Hmm; toch vreemd. Bas gaat op onderzoek uit en al snel blijkt dat er olie lekt bij de oliedruksensor. Met een steeksleutel 24 wordt de sensor uit het blok geschroefd en Daan soldeert 'm vervolgens vakkundig dicht. De sensor wordt teruggedraaid en het olielek is gedicht.
Om 9:00u vertrekken we dan echt: op naar Banjul, Gambia. Zonder een werkende oliedruksensor weliswaar, maar dat is een kwestie van het oliepijl goed in de gaten houden en dat doen we altijd al. Overigens heeft Q gedurende de hele reis nog geen 3 liter olie verbruikt en met wat de auto te verduren heeft gehad valt dat ons alles mee.
Na een tijdje door de dorpjes om Dakar gereden te hebben, stoppen we bij een Total-tankstation om onze douanier weer op te pikken. Hij begeleidt ons vandaag naar de grens. Gids John neemt afscheid, want hij keert terug naar St-Louis om de volgende Challengers op te halen. Hoe zuidelijker we komen, hoe poverder en armoediger de leefomstandigheden worden. Het aantal auto’s neemt af en je ziet steeds meer scooters en brommers op de weg. Allemaal Peugeots overigens.
Aangekomen bij de grens met Senegal treffen we een opvallend rustige douanepost aan. Niet qua lokale handelaren en kinderen die direct op de auto’s afvliegen, maar de douaniers zelf zijn kalm en helpen ons snel aan de benodigde stempels. Binnen 15 minuten rijden we de grens met Gambia over. Ook daar kalmte bij de douane. We treffen een aantal lokale medewerkers van de Challenge die ons veilingformulieren geven om alvast in te vullen. Vervolgens stappen de medewerkers samen met een dame van de douane (let op de witte sokken!) in een pick-up en met veel lawaai en de nodige armgebaren om tegenliggers de berm in te sturen, escorteren zij ons naar de pont voor de oversteek van de Gambiarivier naar Banjul.
Eenmaal daar aankomen blijkt de pont al weg: dat wordt wachten. Maar niet zo lang als de lokale bevolking. Zij staan soms dagen in de rij, terwijl wij direct langs alle wachtenden geleid worden om direct vooraan bij het dok opgesteld te worden. Toch een gevoel van schaamte om zo voor te dringen. Maar het blijkt dat de locals het niet erg vinden: ze weten dat onze komst hen ook helpt. We moeten uiteindelijk nog vrij lang wachten. Het wordt al donker en we willen allemaal graag door; al met al wordt het toch weer een lange, vermoeiende dag.
Op de pont zijn de mensen weer aardig, vriendelijk en behulpzaam. Contact is snel gelegd; voor het eerst op onze trip in het Engels. Een jongen vertelt ons dat deze pont de nieuwste in de vloot is; er zijn er nog twee maar die zijn (te) sterk verouderd. Wij zijn blij dat we op deze terecht zijn gekomen. Verder ziet de pont er ongeveer hetzelfde uit als die op het Amsterdamse IJ. Daar staat dan tegenover dat je over het IJ slechts een paar honderd meter aflegt: de Gambiarivier is kilometers breed…
Het is best spannend allemaal maar na 30 minuten bereiken we veilig de overkant. De auto’s en motoren worden weer gestart en gelukkig houdt Adriaan deze keer zijn voet op de rem; met het inparkeren op de pont liet hij zijn rem los en rolde de witte Patrol achteruit met zijn trekhaak tegen een van onze Bosch-lampen aan. De score komt daarmee op 3 kapotte lampen.
We rijden de pont af en de witte pick-up die voorop rijdt krijgt een extra escorte van een politiemotor. Met gillende sirene rijden we door de stad en onder de Arc in Banjul stoppen we. Het moment is daar: dit is de finish van deze onvergetelijke reis! We knallen een fles champagne open en proosten op onze aankomst.
Ter plekke wordt ons verteld dat degenen die niet direct terugvliegen naar Nederland hier aanstaande dinsdag om 10:00u weer verwacht worden. Dan is er een ceremoniële ontvangst met alle toeters en bellen. De vice-president van Gambia zal een toespraak houden en ons een oorkonde uitreiken. Wij gaan dat meemaken, want we blijven nog een week in Gambia. We gaan woensdag op pad naar het Oosten van het land om ons goede doel te bezoeken en komen dan zaterdag of zondag weer terug in Banjul. Op maandagavond 4 december om 23:45u vliegen we terug naar Amsterdam.
Vanaf de Arc worden we geëscorteerd naar de ‘hotelstraat’ van Banjul. Wij kiezen voor een authentiek Gambiaans hotel en parkeren de auto. Als we de eetzaal binnenlopen treffen we een feestende menigte aan: het zijn de ‘niet-extreemgangers’ van onze groep die hun afscheid vieren, want de meeste van hen vliegen morgen alweer terug naar huis. We drinken en eten en feesten tot ver na middernacht waarna we neerploffen in de bedden van ons huisje. What a trip!
Index dagboek
