Dag 19 - Naar Zebrabar, Senegal
[Slot dag 18*] Als we na het eten terugkomen in Auberge Sahara is er nog geen teken van de extreme groep. Rond 22:00u arriveert wel Arthur, die vooruitgereden is met één van de teamleden van de Lada Niva (de ander rijdt met de extreme groep mee) en de gids. De Lada is dus achtergebleven in Tidjikja en het plan is om deze, met inmiddels in Nederland bestelde onderdelen, te repareren zodat ook dit team de Challenge kan volbrengen, samen met een volgende groep.
Om 1:00u is de groep nog steeds niet binnen, maar Arthur moet weg: de groep die een week na ons vertrokken is uit Amsterdam staat inmiddels in Nouadibou klaar om de extreme route te gaan rijden. De gids is al eerder op de avond teruggereden in Arthurs’ auto dus hij leent een Ford en verdwijnt in de gitzwarte nacht.
Om 1:30u komen dan ‘onze’ extreemgangers eindelijk aan. Ze zijn doodmoe en het wordt eens te meer duidelijk hoe de zware woestijnroute aan zijn naam komt: het is een extreme uitputtingsslag geweest. Wij hebben opnieuw een goed gevoel over ons besluit om vanaf Atar ons eigen plan te trekken. Na nog een Kongolees biertje gaat iedereen snel naar bed voor een paar uurtjes broodnodige rust.
[Start dag 19] Net voor 9:00u vertrekken we, nog wat gammel van de korte nacht. We rijden door Nouakchott heen en maken vervolgens lekker vaart, op naar de grens. Na zo'n 135 km krijgt de Daihatsu Rocky panne; een kapotte koppakking. De Dukes of Desert in de oranje Mitsubishi Pajero (1145) nemen de Daihatsu op sleeptouw en we rijden door richting Rosso.
Onderweg passeren we steeds meer controleposten, waar telkens naar hetzelfde gevraagd wordt: een uittrekstel van je persoonsgegevens en “des cadeaux” (t-shirts e.d.). Bij Rosso leidt de gids ons rechts van de weg af, een stuivend zandpad op van 80km lang, dwars door een prachtig waterrijk gebied. We zien wilde zwijnen, flamingo’s en nog veel meer exotische flora en fauna - geweldig. Helaas is er niet veel tijd om te stoppen en we veroorzaken zoveel stuifzand dat we geen goede foto’s kunnen maken.
Als we bij een controlepost aan de rand van het natuurpark stoppen om de €10 entree te betalen, wijst Bart ons op een lekkage; het is de radiateur. Deze heeft de laatste dagen al vaker problemen gegeven, maar gewoon bijvullen blijkt nu niet meer afdoende; de koelvloeistof sijpelt naar buiten. We gooien een busje chemische rotzooi erin in de hoop het lekken te stoppen en gelukkig werkt dit. We vullen het koelsysteem bij en rijden verder het natuurpark in.
Het zandpad is niet alleen extreem stoffig, maar ook verraderlijk; er zitten gemene gaten in en Paul ervaart dit eerstehands als hij er met de motor eentje vol meepakt. Gelukkig loopt het allemaal goed af. We rijden verder maar hebben meteen weer pech: de blauwe Eend, die met de gids voorop rijdt, knalt hard in een greppel en het hele konvooi houdt weer halt. De draagarm linksvoor staat krom en het wiel loopt zwaar aan. Met een paar krikken, een spanband en wat welgemikte klappen met de hamer lijkt het wel weer te gaan; het wiel staat nog mega scheef maar loopt in elk geval niet meer aan dus we kunnen verder.
Om 18:00u bereiken we de grens tussen Mauritanië en Senegal en begint het inmiddels bekende gehannes weer: papieren, geld, paspoort, rij- en kentekenbewijzen - alles moet eraan te pas komen. Een beetje onderhandelen met oude GSM’s, tassen, pennen en andere prullaria helpt. Het in Mauritanië achterlaten van Mike's 2CV wordt contant afgekocht, terwijl de andere auto’s in een lange rij wachten tot alles geregeld is. Om 19:30u mogen we verder en steken de rivier over; aan de andere kant van de brug begint Senegal. Ook daar weer het nodige oponthoud, want auto’s ouder dan 5 jaar mogen officieel het land niet in en dat is in onze groep natuurlijk lichtelijk problematisch. Ook moet iedereen weer een nieuwe verzekering afsluiten en ondanks dat de dame achter het bureautje snel schrijft, doet ze over 13 formulieren toch zomaar een uur. Ondertussen wisselen we geld en warmen buiten op het parkeerterrein instant diners en gehaktballen op. Ook wordt er flink gebeld en ge-sms’t, want er is weer bereik.
Uiteindelijk rijdt het konvooi om 22:00u verder; onder politiebegeleiding. Dit zal in Senegal steeds het geval zijn. Je mag hier namelijk geen auto’s in- of verkopen en de politie ziet hier streng op toe. Zij zullen ons daarom tot aan de grens met Gambia continu escorteren. We rijden allemaal braaf achter de politieauto aan naar de Zebrabar, een camping op zo’n 20km voorbij St-Louis met een bar, restaurant en bungalows.
Eenmaal aangekomen krijgen we een heerlijk bord eten en een fles lokaal bier voorgezet. Direct na het eten worden de benodigde spullen bij elkaar gezocht om de eend te opereren. In no time ligt de draagarm op de grond en Bas pakt een slijptol om de arm open te leggen en het probleem te verhelpen. Dat lukt prima en na deze succesvolle operatie is het bedtijd. Wij hebben een 3-persoons bungalow gehuurd en liggen dus allemaal lekker in ons eigen bed, voorzien van kussen en klamboe. Lekker slapen nu, morgen verder naar Dakar.
*NOOT: de oplettende lezer zal gemerkt hebben dat het slot van dag 18 bovenaan dit verslag afwijkt van het verslag van gisteren (laatste alinea). Dit komt door moeizame ontvangst en beknopte sms'jes waarop het slot van het verslag van gisteren gebaseerd was. Daarom dit stukje vandaag nogmaals, gecorrigeerd.
Index dagboek
