Dag 16 - Bezoek Chinguetti
Adriaan wordt wakker met een witte schorpioen in zijn tent. Hij schrikt zich rot. Het beestje zal gisteren, toen de tent door de wind was weggeblazen, wel binnengekropen zijn. Maar hij had kennelijk geen trek in Adriaan - gelukkig maar, want ze zijn giftig. Na een hartelijk afscheid van Justus verlaten we camping Bab Sahara, tanken benzine in Atar en gaan op weg naar Chinguetti.
Onderweg een prachtige bergpassage waarbij Q weer begint te pruttelen; het wordt steeds erger. We besluiten te stoppen en via de retourleiding benzine af te tappen. Gitzwarte troep wordt door Bas opgevangen in een 5 liter waterfles en op het zand in de fik gestoken. Een passerende auto stopt en we leggen uit dat we benzineproblemen hebben. Als we ook vertellen dat we in Choum getankt hebben, begint de man te lachen; tja, zegt hij, dat is bagger! In totaal tappen we 10 liter af. Er is in Choum waarschijnlijk water aan de benzine toegevoegd en dat is onder in de tank terechtgekomen. Q knapt er van op en we rijden verder.
Chinguetti is een echte Saharastad. Het westelijke gedeelte is zo’n 700 jaar oud en is volledig opgetrokken uit steen. Het is een belangrijke Moslimstad; nummer 7 op de lijst van belangrijkste plaatsen in dit geloof. Al snel na aankomst spreekt een vrolijk mannetje ons aan. Hij neemt ons mee naar een terras waar een coolbox op tafel komt: we kopen allemaal een blikje.
De man vertelt ons dat hij gids is en toont ons zijn aanbevelings-brieven van een Frans echtpaar. Hij biedt aan ons voor €200 twee dagen rond te leiden door de streek. We dingen af tot €80; we weten inmiddels dat de eerste prijs meestal meer dan het dubbele is van de ‘echte’ prijs.
Onze nieuwe gids, Hamed, stelt voor om thee te gaan drinken in zijn eigen oase. We knallen een prachtige zandpiste op en na ongeveer 2 kilometer komen we aan. Hamed maakt thee en nadat we de route besproken hebben, rijden we weer terug. Q vliegt in de 3e versnelling met 100km/u over de zandpiste. Prachtig! Precies het laatste bultje van de piste kost ons helaas wel één van onze twee Bosch breedstralers; het glas is eraf geknald.
We rijden terug naar de weg en na een paar kilometer krijgt Thijs een lekke band. Het wiel wordt gewisseld en we stuiven verder. Weer 10 kilometer verderop geeft Hamed aan dat we links de weg af moeten en we rijden via een zandpad vol met rotsen een soort zandsavanne op. Opnieuw een plaatje. er komt geen einde aan. Het pad voert ons langs een dorpje met een paar tenten en tot onze grote verbazing staat langs het pad onze vorige gids, Yerban, te wuiven als we langsrijden. Hij blijkt hier te wonen met zijn familie. Dan houdt het zandpad op en volgt een zandpiste. Meerdere auto’s komen vast te zitten maar wij niet; Q stuift er overheen. Wat een genot is dat toch.
Maar dan belanden we in de echte zandduinen. De eerste zijn nog geen probleem, maar zodra de duinen heuvelachtiger worden en wij dus geen vaart meer kunnen houden strandt Q, voor de 2e keer deze trip. Gelukkig zijn we niet de enigen en de bruine Patrol met Harm en Norbert komt ons redden. Ons kinetisch sleeptouw is te kort, dus verlengen we het met een spanband. Vol gas worden we losgetrokken, tot we een harde knal horen. De spanband is geknapt en teruggeschoten, recht tegen onze lampen aan. Nu is ook de andere breedstraler gebarsten en hebben we, naast de koplampen, alleen nog de vier Bosch verstralers. Het glas van de rechterkoplamp blijkt ook kapot. Balen, maar het hoort erbij.
Het voorval kan de stemming niet drukken; die is bijzonder goed. Iedereen helpt elkaar, we delen allemaal ons eten en drinken en het lijkt wel of een vreemd soort spanning plaats heeft gemaakt voor vrolijkheid en goede zin. Het trekken, duwen en graven in de zandduinen heeft ons behoorlijk wat tijd gekost en het wordt al donker. We rijden nog een stukje verder en op een vlakte tegen een bergwand bouwen we bivak op. Morgen verder.
De route die we met Hamed uitgestippeld hebben, leidt ons naar een meteorietkrater, daarna rijden we via een rivierbedding door naar Maireth, de grootste oase van Mauritanië. Het grappige is dat we hiermee toch een gedeelte van de extreme route volgen, want ook de extreme rijders zijn naar Chinguetti en de krater gereden. Maar wij doen het in ons eigen tempo en dus zonder de druk dat we op een bepaalde tijd ergens moeten zijn. De extreme route buigt na de krater verder zuidwaarts af, richting Tidjikja en daarna volgt voor hen de monsterrit via Aleg naar Nouakchott. Wij blijven in de streek rond Atar en over twee dagen rijden we dan, via een ‘snelweg’ even onder Atar, rustig naar Nouakchott. Helemaal goed.
Index dagboek
