Dag 14 - Camping Bab Sahara, Atar
Om 6 uur is iedereen wakker. Nog wat slaperig zoeken we onze spullen bij elkaar en eten crackers met jam en smeerkaas. De 'restanten' van de Eend worden verdeeld over de andere auto’s en voor Pascal wordt een plek vrijgemaakt in de Patrol. De Eend krijgt voor de foto nog een rookpluim uit een van de brandblussers toegespoten en dan laten we 'm voorgoed achter, hier in de woestijn in Mauritanië.
Rond 7:15u vertrekken we voor het laatste stukje langs de spoorlijn richting Choum. De zandduinen zijn behoorlijk taai en de Audi stuit op volle snelheid meerdere malen op kuilen, bulten en stenen die verraderlijk onder het zand liggen. Als we even stoppen om te hergroeperen blijkt dat de rechtervelgen voor en achter behoorlijke deuken hebben opgelopen. Het stalen rechtervoorwiel krijgt een paar klappen met de hamer en we rijden door. In de verte doemt een stadje op en om 9:00u rijden we Choum binnen. We parkeren bij een stapel oliedrums om diesel en benzine in te kopen. Voor een redelijke prijs gooien we 40 liter benzine in ons 'desert-monster'. Tijdens deze tankstop ontdekken we ook dat we weer een lekke band hebben; de tweede. Snel wisselen dus en hopen dat we de komende uren niets meer lek rijden, want reservewielen hebben we nu niet meer. Wel nog een paar extra binnenbanden, dus als het moet kunnen we die nog wisselen. We kopen nog wat brood en zetten langs de bergen koers naar Atar.
Onderweg gaat Q steeds slechter lopen; de benzine die we gekocht hebben blijkt vreselijke prut te zijn. We stoppen om de ontsteking bij te stellen want de Audi pingelt als een gek en het vermogen is nagenoeg weg. Na wat afstellen lijkt het iets beter te gaan; we zien wel. Dan rijdt Thijs lek met de Patrol. In de rechterachterband van de 4x4 zit een scheur, veroorzaakt door een van de vele stenen. In de Audi hebben we af en toe het idee dat we over een groot wasbord heen rijden; alles trilt.
Om 12:30u komen we de (prachtige!) bergen uit. Voor het eerst in dagen rijden we op een asfaltweg en we schakelen door naar de 5e versnelling; heerlijk, wat een rust geeft dat. Een uur later arriveren we in Atar en in colonne rijden we camping Bab Sahara op. Hier komen we na dagen ook de andere groep Extreme-gangers weer tegen en we wisselen over en weer ervaringen uit. Mike en zijn vriendin, die een paar dagen eerder zijn ingestapt bij iemand uit, wat later bleek, “de andere groep” kijken naar de foto’s van hun Eend en de tranen rollen over hun wangen. Het is ook niet leuk. Tijdens de “debriefing” komen we er achter dat de andere groep links langs het dorpje is gereden waar wij, aan de rechterkant van datzelfde dorpje, op hen stonden wachten. Domme pech..
Op de camping is het goed toeven: een normale WC, grote tenten met échte matrassen waar je alleen maar je slaapzakje op uit hoeft te rollen en ook nog een paar heerlijke douches. Wat wil je nog meer! In een van de tenten wordt net de lunch geserveerd voor de andere groep. Wij schuiven aan en in no time staan er een paar extra schalen met heerlijke couscous en schapenvlees op tafel. We praten verder over de reis en bekijken op de laptop elkaars foto’s; er is namelijk ook stroom op de camping. Helaas geen Internet en de 2 PC’s die het dorp Atar rijk is kunnen ook niet op Internet; de verbinding is dood. Erg jammer, want de foto's van de afgelopen dagen zijn de meest spectaculaire tot nu toe dus hopelijk komen we het world wide web snel weer ergens tegen.
’s Avonds bij het diner neemt een van de gidsen het woord en legt uit welke mogelijkheden er zijn vanaf hier. Onder het genot van een ijskoud biertje, ons aangeboden door campingbaas Justus, ontstaat vervolgens een levendige discussie over de (3) verschillende opties. De 1e opties is om de extreme route te vervolgen. Hier blijkt slechts een klein aantal teams voor te porren; veel auto’s (en mensen..) hebben het de afgelopen dagen zwaar gehad en over hoe extreem de komende dagen zullen zijn lopen de meningen sterk uiteen; de gidsen, de eigenaar van de camping en de hier aanwezige toeristen zeggen allemaal iets anders. De 2e optie is om morgen direct koers te zetten naar Nouakchott en aan te sluiten bij de teams die de “gewone” route, langs de westkust rijden. Als 3e is er de optie om morgen een rustdag te nemen en in de drie dagen daarna onder begeleiding van een gids via bijzondere plekken en bezienswaardigheden rustig richting Nouakchott te rijden en daar weer aan te sluiten bij de teams die de extreme route blijven rijden. Justus komt vertellen dat Arthur onderweg is vanuit Nouakchott om met een eigen auto deel te nemen aan de exteme route.
Als Arthur rond 21:30u inderdaad arriveert is al redelijk duidelijk wie voor welke optie gaat; 5 (auto)teams (1108, 1121, 1123, 1131 en 1145) en 2 van de 3 motoren (1148 en 1149) gaan verder op de extreme route, in gezelschap van Arthur. De rest, waaronder dus ook wij, kiest voor optie 3: morgen een rustdag en vervolgens in 3 dagen naar Nouakchott. Onze keuze om niet verder te gaan op de extreme route wordt mede bepaald door het feit dat er van onze toch inmiddels redelijk hechte groep bijna niemand verder wil. Arthur denkt dat de Audi het wel aan zou hebben gekund, maar heeft begrip voor ons standpunt. Van de 18 auto’s die zich hadden aangemeld voor de extreme route zijn er uiteindelijk 12 ook daadwerkelijk ‘exteem’ gegaan en hiervan gaan er nu dus nog 5 door; 4 'echte' 4x4’s en de Lada Niva. Wij vinden het goed zo; we hebben de woestijn beleefd (en hoe!) en sparen Q en onszelf voor de rest van de Challenge en onze slotweek; 3 collega-teams hebben inmiddels aangegeven met ons mee te gaan voor een rondje Gambia.
Andere teams zijn er minder snel uit: tot diep in de nacht klinken her en der op de camping stemmen van mensen die hartstochtelijk hun standpunt bediscussiëren. Wij zoeken na een paar flinke borrels een van de tenten op om te gaan pitten. Heerlijk, op een echte matras.
Index dagboek
