Dag 13 - Ben Amira richting Atar
Vandaag ploeteren we dus voor de tweede dag door de woestijn, op weg naar -in eerste instantie- Ben Amira. Na een fijne koele nacht reden de 8 auto’s (16 man) en 3 motoren vanmorgen om 8:00u weg uit het nachtkamp. We dachten toch al wel het een en ander aan zandduinen gehad te hebben maar joh: er zijn er nog veel meer! En dan ook nog een stuk groter, hoger en zanderiger. In de Quattro is het wel prachtig hoor; een soort snowboarden op het zand. En ook in de dikke duinen vliegt Q over het zand; het lijkt wel of de auto ervoor gemaakt is. We hebben dan ook weer veel mooie foto’s die we uiteraard z.s.m. zullen plaatsen.
De Eendjes (2 stuks) hebben het zwaar, en niet zo'n beetje ook. Aan de teams die na ons komen en overwegen om met een Eend of een andere, ‘normale’ personenauto deze route te gaan rijden: DOE HET NIET! De Audi Quattro lijkt ons, naast de echte 4x4’s, de enige auto die deze route aankan. Maar dan wel samen met een of meerdere 4x4’s, want deze brute terreinvreters heb je absoluut nodig om je vlot te trekken als je vast komt te zitten. Iets wat ons in de Quattro tot nu toe gelukkig slechts een keer gebeurd is. Dus diegenen die de extreme route willen rijden: zorg voor een solide 4x4 met goede vering, een “dik" bakkie (normaal wattage is niet voldoende tussen de duinen) en neem een satelliettelefoon mee!
De alternatieve route via de spoorlijn sloopt alles. De Eenden hebben geleden; op een stuk hebben zij vandaag binnen een paar kilometer drie banden lekgereden. Maar ook Q heeft het te verduren gehad; de bodemplaat is vernacheld en we zijn de beschermplaat van de uitlaat verloren. Pascal, die de Eend van Mike bestuurt, kon goed de gang erin houden omdat deze Eend nauwelijks meer gewicht meetorst. Maar het chassis wordt met de minuut krommer. Wij kunnen in de Quattro in de 1e en 2e versnelling met 4000+ toeren het tempo erin houden en vliegen over de zandpiste. Af en toe het sper vastzetten voor meer grip en na de zandstukken even rustig aan om de motor te ontzien en af te laten koelen. De 4x4’s functioneren weer heel anders: waar wij met Q in het mulle zand juist de snelheid erin houden ploegen zij in lage gearing door het zand. Al met al zijn er dus grote verschillen onderling en snel gaat het dan ook absoluut niet; om 11:45u hebben we slecht 75km afgelegd - en dat op een teller die ook wielspin als afstand meetelt. Maar het motto is en blijft: samen uit, samen thuis.
De Sahara eist zijn tol. Toen we vanmiddag stopten omdat de Lada Niva een moer van de stuurinrichting was verloren, hoorden we onze linkerachterband sissen; de eerste lekke band. Onze bodemplaat wordt steeds kleiner en ‘gladder’ door het schuren van het zand. De motorrijder op de DR-BIG (team 1148) is twee keer ‘licht’ gevallen, maar is hier gelukkig ongeschonden uitgekomen. Ook kwamen we de achtergelaten vouwwagen van een van de teams die ons voorgegaan zijn tegen. En als klap op de vuurpijl kwamen drie van de 4x4’s nét naast het spoor vast te zitten in het zand terwijl er (uiteraard) net een trein aan kwam. Maar ook dit liep goed af; iedereen was op tijd weer los.
In Ben Amira, waar we eigenlijk vannacht hadden zullen overnachten, hebben we een lange stop gemaakt om weer op de twee Eendjes te wachten. Een mooie plek met vrolijke, lieve mensen waar we, voornamelijk in het Frans en soms met handen en voeten, mee gesproken hebben. We begrepen van de dorpsoudste dat de andere groep, waarvan wij dus dachten dat ze achter ons zaten, drie uur voor ons hier langs was gekomen, dus toen de 2CV’s waren aangesloten zijn we weer verder gereden.
Toen vanavond net na zessen de schemering inviel hebben we, 50km voor Choum, weer bivak opgezet want meerdere teams willen perse niet in het donker rijden. Het kamp voor vanavond is wederom midden in de Sahara, op coördinaten N21.14.153 W013.28.774. Snel de tent opgezet en daarna een lekker potje gekookt. En toen brak er een gedenkwaardig moment aan: met z’n allen hebben we met gemengde gevoelens afscheid genomen van de Eend van Mike. Deze kan echt niet meer verder. Pascal heeft vandaag werkelijk ontzettend z’n best gedaan en de 2CV nog de hele dag door de woestijn gesleurd, maar zelfs een bodybuilder krijgt het stuurwiel nu niet meer gedraaid; de Eend is compleet naar links doorgezakt en er is niet meer mee te rijden. Dus het oranje Eendje blijft hier achter.. het R.I.P.-bordje is al gemaakt. De benzine, claxon, motorkap en de wielen worden hergebruikt. De voorklep gaat – op het dak van de Patrol – mee als aandenken.
En zo komt een wederom lange dag ten einde en zit ik, op de passagiersstoel van de gesneuvelde Eend, naast Q in deze oneindige zandvlakte dit bericht te typen. Eerder vanavond hebben we in een kringgesprek de dag doorgenomen en het plan voor morgen gemaakt. Via de satelliettelefoon hoorden we van Arthur (ADC organisatie – red.) dat de andere groep inmiddels Atar heeft bereikt en morgen een rustdag neemt. Wij vertrekken morgenochtend om 7:00u. Eerst benzine inslaan in Choum en dan vervolgen wij onze weg(?) naar Atar, waar we hopelijk in de loop van de middag aan zullen komen. Daar wordt vervolgens in overleg met elkaar en de organisatie bepaald welke teams verder gaan op de Extreme Route en wie er af zullen slaan, terug naar de kust. Wat wij doen? Wij weten het nog niet..
TOT SLOT: Aangezien deze site goed bezocht wordt hebben de hier aanwezige teams* ons gevraagd om iedereen aan het thuisfront de hartelijke groeten te doen en vooral ook te melden dat alles goed gaat! Het schema is wat in de war, onze haren zijn grijs van het zand en we ruiken niet meer zo lekker, maar de spirit is uitstekend! Tot morgen.
* 1108; 1122; 1130; 1132; 1135; 1136; 1138; 1139; 1145; 1148; 1149
Hebt u een bericht (terug) voor het AQT of een van de collega-teams? Laat het weten op 
Index dagboek
