Dag 12 - Op weg naar Ben Amira
De eerste dag van de woestijnroute naar Atar. Helaas begint de dag vroeger dan afgesproken: een van de Groningse teams (we noemen geen namen) heeft z’n wekker nog op Europese tijd staan en maakt de hele camping een uur te vroeg wakker. Na wat gevloek, dommelt iedereen nog een uurtje verder, maar vanaf 5:00u is er weer volop activiteit op de camping. Wat later dan gepland verlaat het konvooi voor de extreme route om 6:30u de camping. Nog even langs de bakker en dan richting de spoorlijn die ons in oostelijke richting de Sahara in zal leiden.
De eerste 70km rijden we nog over een asfaltweg, maar dan naderen we een dorpje en gaat het linksaf, het zand in. Dat is meteen lachen; bijna iedereen komt direct vast te zitten. Sommigen door onwennigheid, maar de meesten omdat ze hun bandenspanning nog niet hebben verlaagd. Wij laten eerst de voorste auto’s een pad maken en vliegen vervolgens met Q in de tweede versnelling vol gas over het zand - geen enkel probleem.
Na wat gedoe en gegooi met rijplaten komt uiteindelijk iedereen los uit het ‘zandspeeltuintje’ waar de gidsen ons expres in loslaten i.p.v. de ‘weg’ (lees: verhard zand) die daarlangs loopt; zo weten we waar we aan toe zijn de komende dagen. Optimistisch en vol goede moed gaat de stoet verder.
Al vrij snel bereiken we de spoorweg; 2 rails zonder bielzen waarop in de verte een goederentrein nadert. Een kilometers lange kolos; deze ertstrein is de langste en zwaarste trein ter wereld. Ook weer een nieuwe, onvergetelijke aanblik. De sfeer is opperbest en het grote zandhappen is nu echt begonnen.
Leuk spelen, met de Audi in het zand: Q presteert nog beter dan verwacht! Van tevoren de situatie goed inschatten en als het pad erg zanderig wordt: stuur vast en vol gas erop af. De minder zanderige vlaktes tussendoor zijn goed te nemen voor elke auto. Her en der blijft er in de eerste uren nog wel eens een eend vastzitten, maar ook sommige 4x4’s zijn door collega-teams uit het zand getrokken.
Rond 12:00u geeft Mike (in de oranje eend) aan dat de hoofdbalk van het chassis doorbuigt; nog even en de auto zal letterlijk in tweeën breken. Alle bagage wordt overgeladen in een andere auto en Mike en zijn vriendin nemen plaats in de Patrol van Pascal en Buur. De (vlieggewicht) bijrijder van de patrol (Pascal) neemt vervolgens plaats in de eend, zodat deze met zo min mogelijk gewicht verder kan rijden.
De stoet trekt verder en omdat we als één groep bij elkaar blijven schiet het allemaal niet op. Wij rijden korte stukken op tamelijk hoge snelheid maar door de grootte van de groep en de verschillen tussen de auto’s vallen er al snel gaten. De kopgroep stopt dan ook elk kwartier, zodat de achterblijvers weer aan kunnen sluiten. Per saldo rijdt de groep niet harder dan 25km/u.
Wij rijden met Q op de piste al gauw 100km/u. Omstreeks 18:00u stoppen we weer om te wachten op de achterblijvers, maar om 18:40u missen we nog steeds 4 teams. Gelukkig is deze groep in gezelschap van een van onze twee gidsen.
Het is inmiddels donker geworden en we besluiten te stoppen voor de nacht. Het vele wachten betekent dus dat we vandaag op minstens 100 km voor onze geplande tussenstop (Ben Amira) in de woestijn kamp opbouwen. En met een dagtotaal van 262km, waarvan ook nog ca. 70km over geasfalteerde wegen, zullen we morgen vroeg op moeten om heel, heel veel kilometers te maken. De achterblijvers brengen ook de nacht door in de woestijn; we verwachten dat de groepen morgenochtend weer bij elkaar komen. Ons kamp voor de nacht bevindt zich op N21.15.920, W(0)14.55.557.
Tot slot een aantal stats:
Afgelegde afstand: 262km
Vastgezeten: bijna iedereen (behalve Q)
Rijplatengebruik: zeer frequent (maar niet voor Q)
Hoogste snelheid: 130km/u (in Q)
Aantal kamelen: groot
Langste trein: 1
Klimaat: zonnig en heet
Stof en zand: OVERAL
Aantal sterren: oneindig veel, fantastisch
Gespotte WC’s: 0
Waterverbruik: 40 liter/5 man
Index dagboek
